Minal pierwszy szok. Juz wiem gdzie jestem. Wiem, ze nie jestem tam. Dziwne. Miejsce oddalone od tego gdzie jestem teraz o jakies 500 km, a zdaje sie jakby bylo w innej galaktyce. Bo to byla inna rzeczywistosc. To nie bylo centrum swiata, tylko caly swiat. Nic poza tym nie istnialo. I dobrze. Moze dlatego tak bardzo tego brakuje? Czas wrocic do tego co jest tutaj, teraz, ale caly czas jestem tam. Z nimi. I nic innego sie nie liczy. Prawie 20 osób. Kazda inna, na swoj sposob wyjatkowa. Kochana i niezastapiona. Nie bede ich wymieniac, bo po co? Oni i tak wiedza, ze to o nich. Wiedza, ze tesknie

Najlepsze (a moze najgorsze?) jest to, ze wszystko ich przypomina. Wszystko. Kazda rzecz, kazde slowo. Dlatego nie potrafie stamtad wrocic

Juz po pierwszych spotkaniach. Beda nastepne, w wiekszym gronie. a szczescie. To pozwoli przetrwac do przyszlego roku. Odliczam dni.